Monday, November 21, 2011

ඒන්ජල්......


එය සුන්දර සිංහරාජයයි!
ජීවිතය අරමුණකින් තොරව ගලා ගිය කාල සීමාවක සිංහරාජයේ සුන්දරත්වය විඳිනු වස් ගියෙමි.අනුරාධපුරයේ සිට කලවාන හරහා සිංහරාජයට වූ වෙහෙසකර ගමන නිසාවෙන් ගත මහත් විඩාවකට පත්ව තිබූ නමුදු සිත නම් පෙරටත් වඩා පිබිදුණු සෙයක් හැඟුණි.ඒ මනස්කාන්ත සිංහරාජයට සිත වශී වී තිබූ නිසාවෙනි.දින දෙකක චාරිකාවක් වූ හෙයින් අප සිංහරාජ සොඳුරු නවාතැනෙහි ලැගුම් ගන්නට ඒ වන විටත් තීරණය කොට තිබුණි.තරමක් ඉහල භූමියක පිහිටා තිබූ එම නවාතැනෙහි සිට පහල බැලූ විට මන්ස්කාන්ත දිය කොමළියකි.


"යමුද මචං නා ගන්නවත්...?"


මහත් විඩාවට පත්ව තිබූ ගත ඒ වන විට සිහිල් දිය බිඳක පහස අයදිමින් තිබූ නිසාවෙන් අප නඩයේ තරුණයින් පිරිස දියට බසින්නට විය.
විශ්මයකි!    
  
  "තාරුණ්‍ය විසින් වෙලා ගත්
    දඩබ්බර කොලු හිතක්
    තනිකම අරක් ගෙන   
    නිරුදක කතරක් වූ කල
    ආදරය නම් සීත පවනැල්ල මුසු වූ
    සුන්දර මල් සුවඳ එබිකම් කරන කල
    දැනෙන සුවය කෙතරම් මිහිරිද...."


සීත දිය මැද පිපි සුන්දර පියුමක් වන් ආගන්තුක සොඳුරු රුවක් මාගේ නෙතු පැහැර ගෙන තිබුණි..
සීතල දිය විසින් ඇඟට ඇලවූ දිය රෙද්දත්,ඉන දක්වා කඩා හැලෙන කෙස් කළඹත්,දිය බිඳු සිප ගත් නිකැලැල් වත කමලත්..මාගේ සිත නුපුරුදු ආගන්තුක හැඟීමකින් පුරවාලන්නට සමත් වී තිබිණි...


"මොකද බං ඔතනට වෙලා ගල් ගිල්ලා වගේ කරන්නේ ..නාන්න හිතක් නැද් ද?."


සිහින ලොවක කිමිදී සිටි මා මිතුරන්ගේ බසින් පියවි සිහියට පැමිණියෙමි....කඩිමුඩියේ දියට බැස්සත් මාගේ නෙතු තවමත් මා සතුව නොතිබිණි.
ආහ්! ඒ වන විට සුන්දර සිනහ මලක් මා වෙත පාවී එමින් තිබිණි.....මා හිනාවෙන්නේ කෙලෙසද...මට සිනහවීමට අමතකව තිබිණි.
තවත් පමා විය යුතු නැත.එක් වදනත් හෝ ඒ සුන්දර මුවින් සවන් ගත විය යුතුය.මහත් වූ බලපොරොත්තු පොදි බැඳ මා ඇය දෙසට පිය මනින්නට සූදා නම් වුණා පමණි.


"අම්මේ....!" 


කියමින් සුරතල් දරුවන් දෙදෙනෙක් ඇයගේ ඇඟේ එල්ලුනි.මාගේ හීන ලෝකය මා ඉදිරිපිට මට ඔලොක්කුවට මෙන් සිනහ වෙමින් බොඳ වී යනු මට පෙනුනි.එක් වරක් දු‍ටු පමණින් මහත් වූ බලාපොරොත්තු පොදි බඳින්නට සමත් වූ ඇය අන් සතු වස්තුවකි.එය අන් උයනක පිපුණු මලකි.දරු දෙදෙනෙකුගේ සාඩම්බර මවකි..


"තාත්තී එන්නකෝ ඉක්මනට..මට නාන්න ඕනේ.....!"


මාගේ පුතු පැටියාගේ සුරතල් අඬ ගෑම මා වසර පහලවක අතීතයෙන් වර්තමානයට ඇද දමන්නට සමත් විය.
වසර පහලවක් ඉක්ම ගියද ඒ නන්නාඳුනන්නිය පිලිඹඳ මතකය මා ඉදිරිපිට චිත්‍රපටයක් මෙන් දිග හැරුනේ ඇයි? ඇය දැන් කොහේ ඇත්ද?


අතීතය අපෙන් ඉවතට තල්ලු කොට අප වර්තමානය හරහා අනාගතයට ඇද දමන්නට කාලයාට හැකි වුවද කාලයාට ඒ අතීතයේ ඇතැම් සොඳුරු  මතකයන් වෙතින් අප ඉවතට තල්ලු කරන්නට නම් නොහැක.එය සිදු  කළ හැක්කේ මාරයාට පමණි.
නමුත් කාලයා හා මාරයා එක් වූ කල නම් අපිට ගැල වීමක් නැත.

Sunday, October 30, 2011

ජීවත් වෙන්න තිබුණානම් තවත් එක දවසක්..........


 ලස්සන කලු පාට සුන්දර ඒ වත                            කමල
දිලිසෙන සුදු පාට බිම ගෑවෙන දල                      දෙපල
වයිරම් වැ‍ටුණු කොම්බුව හැඩ දල                       දෙපල
සිතෙහී ‍රැඳුනු ආඩම්බර ඇත්                             කෙල්ල

වනයේ සිසාරා පල වැල ‍රැගෙන                        එමී
මනරම් සිහිල් දිය වැල් වෙත ‍රැගෙන                 යමී
ලස්සන කැලෑ මල් කඩලා ගෙනත්                    දෙමී
සුන්දර අහිංසක මගෙ ආදරෙ ඔබට                   දෙමී

කිචි බිචි ගාන සියොතුන් ගී නද                       බැද්දේ
ගුමු ගුමු ගාන බඹරුන් ගී නද                           බැද්දේ
සිලි සිලි ගාන ගස් වැල් ගී හඬ                        බැද්දේ
පරයන සෙයින් ආදරයේ හඬ ‍                        රැව්දේ

හමු වූ දා සිටන් මා සිත ඔබට                            බැඳී
පෑ පෙම් ‍රැඟුම් තවමත් මතකෙ                         ඇතී
දෙදෙනෙකු විලස වැඩ කටයුතු ඕනේ               නැතී
තුන්පත් රෑන වන සලකුනු පෙනෙනු                  ඇතී

සඳ දෙවි කුමරි සඳ දියරෙන්                           නාවා
හිරු දෙවි කුමරු හිරු කිරණෙන්                      පිසදා
ලස්සන සිනිඳු මල් පෙත්තක                          දවටා
සුරඟන ලොවෙන් මට කිරි කැටියෙකු            එවලා

බිරිඳත් පුතුත් නිති මා ලඟමයි                          හිටියේ
දිග නා පටලගෙන වැව් මැද දිය                   කෙලියේ
තුන්පත් රෑන නිල් වන මැද රජ                           වූයේ
සුන්දර ලෙසිනි අපෙ ලෝකය ගලා                    ගියේ

හිරු ‍රැස් නපුරු ලෙස පතිතවු දුක්                  කලෙක
බොන්නට දිය පොදක් සොයමින් ගිය            දිනෙක
අටවා තිබූ මර උගුලෙක වැටි                          විටෙක
විසිරී ගියා සුන්දර ලොව අපි                            තැනුව

සඳ ඇති ‍රැයෙක ගංගා තෙර වැලි                  තලයේ
ලස්සන සුරඟනන් ආදර ගී                            ගැයුවේ
ගී හඬ පරදමින් ඔබ ආදර බස්                       දෙඩුවේ
කඳුලක් දුකක් පමනකි ඉතිරිව                       ඇත්තේ

මනසින් උසස් කීවත් මනු ලොව                    මත්තේ
තිරිසන් සතුන්ටත් තිරිසන් ගති                      ඇත්තේ
අවසන් ගමන් යන කල මා වන                      මැද්දේ
බිරිඳත් පුතුත් පමනකි අද ලඟ                        ඇත්තේ


මගෙ හද සිදුරු කල උන්ඩය දුක්                                      දෙන්නේ
බිරිඳගෙ සෙනෙහෙබර රුව ටික ටික                      බොඳවෙන්නේ
නෙතඟින් උණුහුමින් දුක් කඳුලක්                              බේරෙන්නේ
වියලුණු සුළඟ පන නල හා මිතු                                         වන්නේ
ප/ලි-මා තාලයට කිව හැකි කවි බැඳීමට පුංචි පහේ සිසුවෙකු තරම් වත් හපනෙකු නොවෙමි... 

Monday, October 24, 2011

දැන් ඉතින් හිනැහෙන්න.....

 "දඩාස්....!"
හඬින් පියවි සිහියට පැමිණි මා වහා තිරිංග තද කළෙමි.
මාගේ සිව් සක සී මාළිගාවෙන් එලියට බට මා දු‍ටුවේ ලේ විලක් මැද වැටී සිටින පුංචි දරු පැටවකුගේ වේදනාබර අසරණ මුහුනත් කඩි ‍රැලක් මෙන් වහ වහා එතැනට ‍රැස් වන ගම්මු සමූහයත්ය.හැකි ඉක්මනින් ගම්මුන් කිහිප දෙනෙකු සමග දරු පැටියා වාහනයට දමා ගත් මා එක හුස්මට ගමෙහි රෝහල බලා වාහනය දිවවූවෙමි.නමුදු එක් වෛද්‍යවරයෙකු හෝ ග්‍රාමීය රෝහලෙහි ඒ දුෂ්කර නොසිටි බැවිනුත් එකදු ගිලන් රථයක් වත් නොතිබූ බැවිනුත් මා හට නගරය කරාම රිය පදවන්නට සිදු විය.
වාහනයෙන් බැස ඒ කලබලකාරී නවලෝකය පුරාම සිසාරා දිවූ මා නෙත් අවසානයේ සුදේශ් ගේ රුව සොයා ගත්තේය.
"මචං,මේ දරු සතා මගේ වෙහිකල් එකෙනුයි ඇක්සිඩන්ට් වුනේ.හොඳටම අමාරුයි වගේ.පොඩ්ඩක් බලහං මචන්....."
සිදු වූ සිද්ධිය නිසා මහත් සිත් තැවුලකින් පසු වූ මා හට තවත් කිසිවක් එතැන සිදු කිරීමට නොතිබුණි.ඒ මා සමග පාසැල් අවධියේ සිටම ඉතා කුලුපග මිතුරකු වූ,ඒ වන විට නවලෝක රෝහලෙහි සැත්කම් භාර ප්‍රධාන වෛද්‍යවරයා වූ සුදේශ් විසින් සියල්ල හොඳින් සිදු කරමින් තිබූ බැවිනි.
මා සමග වාහනයේ පැමිණි ගැමියන් මොන මොනව ද මා වටා සිට කියමින් සිටියද මා හට ඒ එක් කතාවක වත් වැදගත්කමක් නොතිබුණි.නමුත්.ඒ අතර එක් කතාවක් තදින් මා සිත් හි වැදුණි.....
"මහත්තයා ඕක ගැන වැඩිය කරදර වෙන්න උවමනා නෑ.ඕකුන් කවදත් ගමට කරදරයක් වෙච්චි එවුන්..." අනතුර නිසාවෙන් අවුල්ව ගිය මගේ සිත එම ගැමියාගේ කතාව නිසා කුහුලින් බර විය.
"ඒ මොකද එහෙම කියන්නේ...?"
කුහුලින් බර වූ මගේ සිත මා ලවා විමසවූයේ දරුවාගේ තව තවත් තොරතුරු දැන ගන්න අටියෙනි.
"නෑ මහත්තයා,ඕකගේ අම්මා ඕකා පොඩි කාලෙම දාලා ගිහින්.ඒක ඉතින් ඒකිගේ වැ‍රැද්ද නෙවෙයි.ඕකගේ අප්පා ගමටම ඕන කසිප්පු ටික පෙරපු එකා.කොයි වෙලෙත් කට ගොන්නක් බීපු ගමන්.ඌ එක්ක මෙලෝ ගෑනියෙකුට ඉන්න පුලුවන් කියලැයි ඉතින්....."
"කෝ ඉතින් දරුවගේ තාත්තා පේන්න නෑනේ ඩිංගිරි උන්නැහේ..?"
"ඌ ඉතින් කසිප්පු වලටම දිය වෙලා ගියා..මේක ගමේ කොහෙන් හරි ගේකින් ඉල්ල කාලා තමා හැදෙන්න්නේ..."
 ගම්මුන්ගේ සිතිවිලි කෙලෙස වෙතත් එය ඇසූවත්ම දරුවා පිලිඹඳ අසීමිත දයානුකම්පාවකින් ම'සිත පිරී යන්නට විය.
ගැමියන්ගේ සිත් වල මා පිලිඹඳ වූ ගෞරවය නිසාවෙන් ඔවුන් මා අතින් සිදු වූ වරද සාධාරණීකරනය කරන්නට තැත් කලද එහි සම්පූර්ණ වරද මා අතෙහි වීම මා සිතට තදින් පහර දෙමින් තිබුණේ පෙර දින රාත්‍රියෙහි නිදි වැරූ නිසා වූ කෙඩෙත්තු ගතියත්,නිදිබර ගතියත්,ව්‍යාකූල බවත් ඒ මොහොතේ සුක්කානම හසුරවමින් තිබූ නිසාවෙනි.
"ප්‍රසන්න...."හදිසි රෝගීන්ගේ ශල්‍යාගාරය දෙසින් හදිසියේම නැඟුනේ වූයේ මා පුරා හෝරා ගනනාවක් නොඉවසිල්ලෙන් බලාපොරොත්තුව සිටි හඬයි
"කියපන් මචං පොඩි එකාට කොහොමද?
"සමාවෙයන් මචං අපි සෑහෙන්න ට්‍රයි කරා..අපි ලයිෆ් එක නම් බේර ගත්තා...ඒත්...."
"ඒත් කියන්නේ....?"
"පේෂන්ගේ ඉනෙන් පහලට සදහටම පණ නෑ..."
මා වටා අවට ලෝකය කැරකෙන්නාක් මෙන් දැනුණි.මා වහා එතැන තිබූ සෝපාවකට ඇද වැ‍ටුනෙමි.
**දැන් ඉතින් මම කුමක් කරම්ද.....?(මෙයට කළ හැකි බොහෝ දේ ඇතත් මා ම'විසින් කල යුතු නිවැරදිම දෙය කලෙමි.)
මිල-මුදල්,යාන-වාහන,වස්තු සම්පත්,තානාන්තර...මේ කිසිවකට මගේ ජීවිතයේ තවත් නම් ඉඩක් නොමැත..ඒ එතරම් ඒවායින් මාගේ ජීවිතය පිරී ඇති බැව්නි.නමුත්......පෙර කල පව් නිසාවෙන්දෝ, විවාහයෙන් සත් වසක් ඉක්ම ගියද අප සුවිසැල් මැදුර තවමත් දරු පැටවකුගේ සිනා හඬකින් පිරී නැත.කිරි සුවඳක් නිවස අසලක වත් නොමැත.
සහෘද,
තවදුරටත් ඔහු අනාථ දරුවෙක් නොවනු ඇත....අදින් පසු මා සදාදරණීය පියෙකු වනු ඇත.අප දෙපල සදාදරණීය මා පිය දෙපලක් වනු ඇත.
ගම්මුන්ට පාලමක් තනා දෙන්නට වූ ව්‍යාපෘතියේ ප්‍රධාන ඉංජිනේරුවා ලෙස ඒ ගම් පියසට පා තැබූ මා සදාකාලික අබ්බගාත කොලු පැටියෙකුට ආදරණීය පියා වන්නට යන්නෙමි. තවදුරටත් පමා විය යුතු නැත.......
ඒ දිලිසෙන අසරණ දෑස සතු‍ටු කඳුලින් තෙත් කරන්නට මා නොඉවසිල්ලෙන්......